Yönlendirilmiş Yalnızlık

Orda Kaldım

bayannihayet:

giden gitti -yiten zaman-
açtığın kapıdan girdim, adımı söyledim
işte orda kaldım

herkes nerde? (gibi yanlarında durdum)
yiten zaman -onlar öyle sandı-
hiç ayrılmadım ki -aklım-
ben orda kaldım

senden bana hiç durmadan akan neyse
olsan olmasan
yansıladım -yüreğim, ben-
sen yoksan da iki olduk
gidenlerle gittim -gibi-
dünya -zaman-
ben orda kaldım

Gülten Akın

Sıkıntı, Tefeül ve Karınca

“Özlemek, ölmekten sadece iki harf fazla be çocuk.”*
Burda yoksun. Burda  yokum.

Telefonun hiç çalmaması, postacının hiç gelmemesi, bahçelerin selâmsızlıktan tarumâr olması gibi bir şey bu. Hiç’ten evvel, Hiç’ten ahir. Geri dönen cızıltılı frekanslar gibi bir şey. Bölük bölük sessizliği işgale gelmiş martılar gibi… Kalp açıyor sandukasını.  Yine o, sesinden gözkenarı kadar işlenmiş mendil. Yine o, mahpus çeyiz… Başkasına yâr oluyor dualar.
Gözlerinde kendi nûrunu taşıyan çocuk yüzlü hamallar var. Ayrılıksa da yükleri, güneşleriyle yakartop oynuyorlar. İsmimi söyleyip çekiliyorum. Bir kaldırımdan daha yüksek makamı olmayan bilir gözünü göğe dikmeyi.  Öyle söyledi biri. İki rekat duanın yanında üç rekat da tebessüm bulunduruyorum. Zorluyorum tebessümü, tebessüm çatlıyor. Duayı zorluyorum, dua çatlıyor. Bahar tomurcuğu zorlamaz mı? Yeşerecek umutlar, çatlatmaz mı göğüs kafesini? Kaldırıma diziyorum çocukluktan birkaç oyun; biri itmiş beni, biri elimdeki içi pamuk dolu tavşanı alıp kaçmış. Zorluyorum göğü, ayağına dolanıyor yaramazlıkları birinin daha. Mayıs puslu etekliğini giyiyor, hıçkırmak yok diyorum yanımda oyalanan karıncaya. Erikler olgunlaşıyor olgunlaşıyor olgunlaşıyor. Payımıza olgunlaşmamış yalnızlık düşüyor. Öyle bereketli ki yalnızlık. Her şey aynı yöne yuvarlanmaya başladığında kalbi kırılıyor insanın. İnsanın kalbi kırılmak için var sanki. İçinden sıcak denizler geçen bir kadın kulağıma üflüyor, bir soğuk diyar şarkısını ateşe banıp. Kadınlar geçiyor omuz hizasında kederli yüzlerine anne işlenmiş. Benim yüzüm senin çocuk gözlerinle okunabiliyor yalnız. Kadınlığım kurak bir mevsim.
“Bir mektup yaz, dağılsın yokluğun” diyor yoldan geçen bir deli tekerleme şeklinde. Kalkıp penceresini kapıyorum sokağın. Bu sokak, o iki sokaktan biri, bilirsin, hani çok anlamıştık. Bütün uzaklık,evsiz pencerelerden ibaret. Deli mektubu tamamlayamıyor. Olsun günler uzun artık. Kalbimi tamamlasın yeter.

Az sonraya bırakılmış bir yağmur gibi, ulaşılamamış adreslerin çaresizliği gibi… Âh hepi topu bulut süsü verilmiş bir yorgunluğum. Bu hikmeti okumayı bilmiyorum. Gözleri sıra sıra karanfil, bir yağmur ümidi gibi penceremi güne boyayan  çocuk! Tabuttur yol, isminde yorulur. Ümidin kaburgası kırılıyor şefkatimi sırladığım yüzlerde.

Uçamayacak bir sesin billur kanatları gibi bekliyorsun beni. Yağmursun sen, oysa ben ağlamaktan geliyorum. Gözlerinde  eski bir mendil oluyor bütün bayram, tedavülden kalkmış paralar biraz, çatapat satmıyorlar artık bir gülüşüne.

“bir bıraksalar
sonra başka şeyleri özlemeye”**

diyorsun. İçime bir şey katılmamış benim. Henüz bulunmuş bir yokluğun incecik örtüsünü kaldırıyor kuşlar. Kalkıp sokağın kapısını kapatıyorum. Bir odası bile olmayan evlere konulmuş bu kapılar. İçimin her sıkıntısına bir kapı açmışım, sonra beklerken asma kilit. Kapıyı çalıyorsun. Hangi kapıya koşsam orda yoksun. Aklımın içindeki bu tokmaklar… Kapılar çoğalıyor, inciniyor kimsesizlik. Üstü örtük öpüyorsun ağzımda biriktirdiğim taşları. Boncuk kaçmış gibi boğazımda duruyor ağlamak. Daha öper miydin meselâ diline pıtrak çevirmeseydi toprak ağaları. Âh aynasında eskiyen yüzümden öpüyorsun. Hep bilinen uykulardan öpüyorsun. Yapma bunu bile diyemiyorum. İzini kaybettiğim şehirlerden öpüyorsun. Karıncalarından kaldırımların. Ben rüyada örüyorum tüm sevinçlerimi. Giyilmemiş, ilk günki renklerinde seni bekliyor bunlar. Sonra gelip bir tefe’ülden öpüyorsun:

“ağzında eriklerin aceleci tadı 
elleri bulut, gözleri ot bürümüş ekin tarlası 
bir çocuğun düşlerine inen tokadı öpüyorsun.”***

Bugün pazartesi. Kuşlar bir önceki mevsime göçüyor kanatlarında sıkıntımın toprağı. Hem hantal ve griyim. Ben bu yazdan gitmeliyim. Puslu ve sessiz bir akşamın meyvesi alınganlığım. Biliyorsun işte, ben kendine dua etmesini bilmeyen biriyim. O yüzden her şeyden esrik biraz ve tüm şiirlerin sonuna bir mısra olarak “Ben de seni seviyorum.”

  *Cemal Süreya
**Turgut Uyar
***Şükrü Erbaş

Not: Adın içinde yare var, yokluğuna yakın yere bırakıyorum duamı.

14 Mayıs 2012/ İkindi sıkıtısı.
Nergihan  Yeşilyurt

Bütün Çirkinler Voltran Olun!

Bugün
Voltran olduk, güçsüzler köleler işçiler vitrin mankeni olamayanlar
bizler
bugün itlerle aynı kaptan yemek yediğimiz için mundar ekmek
faizlerin üzerinde zıplattıkları fahişeleri -koyunlarına sığmaz paralarıyla-
bir türlü yenemedik sizi
küçük bir kavun altı lira, yaz geliyor, insan hasadının zamanı pilajlardan
köpekler gibi çalıştığımız için yine de ihtiyaç kredileriyle
uzun sıralar oluşturduğumuz açık büfeler
yani ahmaklığımız ahmaklığımız ahmaklığımız
Bugün
Voltran olduk işsizler vasıfsızlar vasıflılar sertifikalılar; ingilizce bilenler hariç
bugün düzenin tanrılarıyla aynı sofraya oturamazdık elbette
kapitalizmin piçlerinin hemen ayakları dibinde
kimseye eğilmedi diye budadılar o serviyi
yo hayır bu Divan’ın uzun boylu sevgilisi değil
hemen yan sıkışıklıkta bir metrobüs dayanmacısı…
köpekler gibi dolaştığımız Mall’larda, Center’larda bilmem nerelerde
ucuzlukta markalarda ve sonsuza kadar zenginiz kredi kartlarımızla.

Ben bugün
yine yeni bir şey söyleyemedim Tanrım
kırık bir kalbi sana getirdim tamir et diye.
aramıza durdular, git gel bir müddet dediler
Sana da mı? Çektim, yırttım perdelerini
şimdi bu şiirle diğerleri arasında bir aşk eksik bir sevgili
hâlbuki insanlar, insan gibi akıyor sokakla
benimle insanlık arasında bir banknot eksik bir ilahi kaseti.
sen ne dediğimi biliyorsun.
yan yana yürüdüğümüz kaldırımlar bile bir kuruş farkla benim önümde
ben bu paha biçilemez çirkinliğimle hiçbir kapıda dilenmedim ki
gayrısı Sen işte!

Bugün
Voltran olduk, kardeşim ve ben dışarda
acılı yüzleriyle gece mesaili dostlarım içerde
kime kurulmuş bu darağaçları yüz katlı sanki
Hani kulelerindeki koltukları altına saklanırlar ya
ben lüzumsuz laflar ederim bu korkuluklara Tanrım
sen beni kargaların rahmetiyle sınama.

Ne diyorum ben aslında, bugün Cuma, erkekler huzurunda ne konuşuyorlardı Rabbim
ben arkalarından bağırdım, Seni duymadılar
ve adım bir damarın ucundan beyne duyuran başka bir damar gibi
nergihan yani.
ve hâlâ lüzumsuz laflarımın çirkinliği ile kimseye yalvarmadım ben.
gayrisi Sen.

4 mayıs 2012/ Mutfak.
Nergihan Yeşilyurt